هفتبرکه – عزیز نوبهار: گوتائن اِرز رِز زبو ننهای یا مادریان. ننهای تکِ گراشی معنی خَشی اُشنی، بُگائم رز کائت خودمونی یا اچمی شاید بهتر به. حالا هر چی اِسموشن. مَوه مئز ارز یک نَکلی تُز بَر بکنَم.
بِچی که زونَم، صُب تا شوم تِکِ کیچینیا بازی مُو اَکهِ. هممو هم کچل زونوم. لیمو دونگومرنگی و پا پَتی. هر که هم نعلن اوشوا، شِ سِرِ دِس اَواکَشی. ظورِ تاوِوِسو اچِزوم تِک آووانداز و برکهبند. آوو آووانداز همش شَلی وا. بعد هم اچِزوم لتتَئی زته. لتتئی زته خیلی هم زشت نِوا. رسم وا. چنتا بچِ جلب و کچل که و وَسزه مِس شُ اَکه. یک گروه ابوزن، اَچِزن سر لَتهیی و دیر اِز چَشِ حاجی عبدل کل محدلی که لتیی اوشکشتسسون، چن تئی هندونه شو ازت و اگورختن اچزن تِکِ ساگ اَشسّن با تام و دس گلی و بلی شوُ اَخه. خلاصه تاووسو کار بچیا اَمی وا.
خیلی از بچیا اِشنخ تک برکیا و آوواندازیا شو یاد اَگرت. ما خوم تِک برکه کل اِشنخ مه یاد گرتن. برکه کل یک جایی لهه دُوارِ دورش اوشوا که بلندتر و گپتر وا. اَمی وخته شو اَگوت «گرد برکه». بچی که از لهه گِردوش اَشَت، بوری زهره اُشوا. و با تعجب شو اگوت مرِ وه کله از لهه گِردوش شتن. ما یک دفه از لهه گِردوش شَخِزم تک برکه، زارگوم و آوو بی. نزیکدو مه خو لِسسو. شامس مَوو.
اَم موکئیا یک پوسی که خونشو تِک کیچن خوونکا وا، بوری زهره اوشوا. مَوخت از لهه گردوش اَشَت. اسمش غلامحسین وا. اَگوم بَلکس فامیلیش هم راستی وا. خلاصه تاووسو و اَمنه مو سِره اَکه.
صب یک الخی نون تپتپی مهوه راغنی ننمو شَدَزوم. تو کف دسّ و ای خیز تکِ کیچی. که وارسوم وَ بچیا. غُرئب خسسه و گشنه و شلی و بلی اواگشتوم و خونه. تک آوضی از تِرس نئلن ننه و از ترس چَپلاغ ببه و نفرین نَمبا، دس و لیمو مو اَشو. بعد یک نو کَتخی شو اَدَزوم و مو اَخه. خسّسه و شئمات تَکِ شوم اَخَتزوم. زید هم مو خاو اَچو تا دَمِ صبح هم موخاوو وا. جا خاومو هم لِه بو وا. لیافمو اونک اونک وا. مو خاو که اچو تا صب هم خاوو پپو جن و پری مودی.
صئبیا با اذون حاج علکبرشاه و بونگ خُرِس خونه دامسُلطو و سَرکِرده خَر حاجی حسین شیخیوسف بیدار اَوابوزوم. ننمو یک تاس معدنی شِ دس اَدَزُم که اِچم خونه رضا نوشاد شیر واسیاُم. تا اَواگشتم بامو کئلون چاک اُوشکردسون و نو گرم شواکه تا شه نمبامو آدت. نمبامو کئر وا و جایی اوشنادی.
اوو! وَراسی، مِسیاد چو بوگائم. اَم وَخته بَرک نِوا. الله کلیخان کارخونه برک شئوردسون و خونیا برک شووا. ساعت ۱۰-۱۱ برک از کارخونه شُ اَواکُشت. اگوم بلکس غفیر تراب مکانیک کارخونه وا و حسن شرکتی نگهبان وا. خدا شو بیامرزا.
هر چی وا رد بی چو. دور خَشی وا.
۳ اسفند ۱۴۰۴
با ارادت و احترام به دوست داران زبان مادری به ویژه به دوستداران زبان نیاپارسیک (اَچُمی) با گویش گراشی .
فکر کنم آگر بگویییم ” زَبَنه مُمُنی” کمی کراشی تر است چون به گویش گراشی ” مَمُنی ” کاربرد بیشتری داشته . و نَنَه و نَنَه ای در این اواخر متداول شده. مثلا اصطلاحی بود . قدیمترها می گفتند چندتا ممنی شاده . ولی اخیرا می گویند چندتا ننه ای شاده .